Ogólne informacje o systemach DGP

Wykonanie kominka z żeliwnym wkładem kominkowym to połowa drogi do skutecznego systemu dogrzewania. "Dogrzewania" a nie "ogrzewania" gdyż w Polskim prawie budowlanym wyraźnie zabrania się używania kominka jako jedynego źródła ciepła w domu, może jedynie służyć jako uzupełnienie istniejącej instalacji grzewczej. Powodem tego typu regulacji jest konieczność zapewnienia ogrzewania budynku w przypadku długotrwałej nieobecności mieszkańców. Dlatego też instalacja kominka nie zwalnia od konieczności posiadania w budynku niezależnej instalacji grzewczej CO.
 

• Zasada działania

Działanie systemu dystrybucji gorącego powietrza jest bardzo proste. Ogień w kominku rozgrzewa wkład kominkowy, który z kolei, dzięki swojej konstrukcji bardzo wydajnie oddaje to ciepło powietrzu, które znajduje się w jego pobliżu. Powietrze to napływa poprzez specjalny kanał nawiewny, jak również poprzez szczelinę między obudowa a wkładem kominkowym, czy też przez kratki w kapie kominka. Powietrze jest również ogrzewane od rury spalinowej odprowadzającej produkty spalania drewna do komina (dopalanie się gazów powstających w skutek destylacji drewna może nagrzewać rurę nawet do 700°C). Rura ta, zwłaszcza jeśli posiada  specjalne ożebrowanie – bardzo wydajnie oddaje ciepło. Ogrzane w ten sposób powietrze jest transportowane za pomocą systemu nawiewu DGP do różnych pomieszczeń w budynku.

Należy tu wspomnieć, iż kominek bez systemu DGP (a wyposażony we wkład lub kasetę kominkową) bedzie również pełnił funkcje grzewcze, bedą one jedynie ograniczone do ogrzewania pomieszczenia w którym się znajduje – powietrze ogrzane w kapie kominka bedzie nawiewane za pomocą kratek bocznych i czołowych w kapie kominka.

Dystrybucja Gorącego powietrza
 

• Kominek wzorcowy

Aby w pełni wykorzystać walory grzewcze kominka, szczególną wagę należy przyłożyć do prawidłowego wykonania kapy kominka, tak aby z jednej strony zapewnić najbardziej skuteczny odzysk ciepła, a z drugiej pełne bezpieczenstwo i trwałość konstrukcji.

Kapę kominka można podzielić na trzy komory.

I komora - znajduje się pod specjalnym metalowym dystrybutorem, z którego jest pobierane gorące powietrze bezpośrednio przez aparat nawiewny. Z komory tej wyprowadzone sa również rury bezpośrednio do kratek w bocznych ścianach kapy kominka, które spełniają zadanie zaworu bezpieczeństwa w przypadku, gdy aparat nawiewny jest wyłączony np. w przypadku braku prądu.

W II komorze chłodne powietrze zasysane jest za pośrednictwem bocznej kratki oraz szczelin między obudową kominka a wkładem kominkowym, ogrzewane jest od zewnętrznej strony metalowego dystrybutora oraz od rury spalinowej. Rura spalinowa może osiągnąć temperaturę nawet do 700°C ponieważ następuje w niej proces dopalania gazów powstałych podczas destylacji drewna. Aby w pełni wykorzystać ciepło spalin stosuje się rury spalinowe ze specjalnym radiatorem lub opaski żebrowane, które zwiekszają efektywność oddawania ciepła. Układ odprowadzenia spalin powinien posiadać szyber zmniejszający ciąg kominowy w przypadku gdy jest on zbyt duży. Ciepłe powietrze z II komory jest odprowadzane grawitacyjnie bezpośrednio do pomieszczenia, w którym kominek się znajduje oraz opcjonalnie za pomocą rur do sąsiednich pomieszczeń.

III komora jest komorą dekompresyjną, spełniajacą zadanie odizolowania stropu od gorącej kapy kominka. Powinna być wyposażona w dwie kratki, umieszczone niesymetrycznie po przeciwnych stronach kapy kominka dla swobodnej cyrkulacji powietrza i chłodzenia tej przestrzeni. Izolacja kapy kominka jest rzeczą nieodzowna, nie tylko ze wzgledu na ograniczanie strat cieplnych ale też ze względu na bezpieczeństwo użytkowania kominka, który mógłby w przeciwnym wypadku bardzo mocno nagrzewać ściany i stropy w pobliżu niego. Izolacja ta powinna być wykonana ze specjalnej wysokotemperaturowej wełny mineralnej.
 

• Jak prowadzić przewody i gdzie montować nawiewy

Nie da sie ukryć, iż elementy systemu DGP nie bedą ozdobą naszego domu, dlatego też powinny być zamontowane w miejscach nieużytkowanych, zapewniających jednak dostęp (na przykład w celu czyszczenia, chęci ograniczenia strumienia w jednej z odnóg przez przymknięcie przepustnicy itp.). Ciepłe powietrze może być rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń za pomocą rur elastycznych izolowanych lub prostokątnych kanałów ocynkowanych dodatkowo izolowanych. Przewody najczęściej prowadzone są na poddaszu nieużytkowym, lub pod sufitami podwieszanymi, często też kanały (zwłaszcza prostokątne) montuje się już na etapie wykańczania domu – w wylewkach. Izolacja termiczna kanałów zapobiega stratom ciepła oraz zaburzeniom strumienia powietrza, a także spełnia rolę tłumika akustycznego instalacji grzewczej. Maksymalna odległość wylotów ciepłego powietrza od aparatu nawiewnego nie powinna przekraczac 10m. Systemy wymuszone mogą mieć niekiedy dość skomplikowane kształty. Należy pamiętać, iż każde załamanie, ostry zakręt, czy rozwidlenie – to zwiększenie oporów przepływu i pogorszenie skuteczności systemu.

Na wylotach przewodów nawiewnych montuje się kratki lub anemostaty z regulacją strumienia powietrza. Powinny mieć minimum taki przekrój jak kanał doprowadzający, zalecane jest aby posiadały dodatkowy filtr w kasecie dolotowej. Wyloty przewodów montuje się w pobliżu okien lub ścian zewnętrznych w stropie, ścianie, tak aby cyrkulacja powietrza zapewniała prawidłowy rozkład ciepła w pomieszczeniu. Ze względu na zapewnienie możliwie najlepszej cyrkulacji powietrza w pomieszczeniu wydawałoby się, iż najlepszym miejscem na umieszczenie kratki nawiewnej jest podłoga, lecz niesie to ze sobą kilka niedogodności: kratka będzie mocno się kurzyć, bedzie łatwa do zniszczenia, nie będzie można jej przesłonić (np. dywanem), a przede wszystkim, mimo iż nie powinna nagrzać się do temperatury wyższej niż 70 °C - może być niebezpieczna – zwłaszcza dla dzieci. Znacznie lepiej jest umieścić kratkę w ścianie ok. 30cm nad podłogą. Z zasady nie montuje się nawiewów w kuchni i w łazienkach, są to bowiem tak zwane „ciepłe pomieszczenia” a także tam znajdują się otwory wentylacji wywiewnej.
 

• Sterowanie systemem DGP

System DGP, tak jak wszystkie systemy powietrzne nie jest łatwy do sterowania, nie ma możliwości ustawienia konkretnej temperatury w danej porze dnia, którą system osiągnie i się wyłączy. Sterować możemy załączaniem sie systemu (przy jakiej temperaturze powinien się włączyć wentylator oraz bieżąca temperatura nawiewu – o dziwo, to sterowanie temperaturą jest bardzo skuteczne. Zwiększając prędkość obrotową wentylatora, zwiększamy szybkość przepływu powietrza wokół wkładu kominkowego – tym samym zmniejszając jego temperaturę. Nowoczesne sterowniki automatycznie dostosowują prędkość wentylatora do temperatury powietrza w kapie kominka – zapewniając komfort i stabilność cieplną w budynku.


Pełna treść artykułu: Informacje ogólne.pdf

Szczegóły: www.systemkominkowy.com

Prezentacja interaktywna: http://www.darco.com.pl/prezentacja-interaktywna/