SZUKAJ
strona główna » krok po kroku

Elektryczne ogrzewanie podłogowe - pytania i odpowiedzi


Czy opłaca się stosować ogrzewanie mieszane, tj. c.o. tradycyjne lub podłogowe i elektryczne ogrzewanie podłogowe? Elektryczne ogrzewanie podłogowe jest systemem, który nadaje się doskonale do całkowitego ogrzewania domów lub tylko dogrzewania wybranych pomieszczeń w mieszkaniach z tradycyjnym systemem grzewczym. Najlepszym przykładem może być zainstalowanie, w domu wyposażonym w grzejniki indywidualne i system wodny c.o., elektrycznego ogrzewania podłogowego w celu uzyskania efektu ciepłej podłogi i podniesienia komfortu cieplnego w pomieszczeniu z posadzką kamienną (łazienki, kuchnie, jadalnie itp. ...) Elektryczne ogrzewanie podłogowe może być również wyłącznym źródłem ciepła w wybranych pomieszczeniach nawet wtedy, gdy w całym domu stosowane jest ogrzewanie podłogowe wodne. Rozwiązanie to stosuje się np.: w łazienkach, które najczęściej wymagają ogrzewania lub dogrzewania poza sezonem grzewczym. Uruchamianie pieca c.o. tylko i wyłącznie w tym celu nie zawsze jest opłacalne.


Jakie są zasady podziału powierzchni grzewczej? 

Powierzchnie grzewcze (np.: zgodnie z DIN) powinny być dzielone z uwzględnieniem poniższych kryteriów: 

  • powierzchnia pojedynczej płyty grzewczej
  • długość boków płyty grzewczej
  • stosunek boków płyty grzewczej
  • kształt płyty grzewczej
  • podział powinien również uwzględniać inne wskazania dla wykonania szczelin dylatacyjnych oraz warunki wynikające z funkcji pomieszczenia


Ogrzewanie bardzo dużych powierzchni wiążę się często z koniecznością przeprowadzenia kabla zasilającego przez dylatację. W takim przypadku należy stosować rurki ochronne z twardego materiału (stalowe lub z twardego PCV o średnicach umożliwiających swobodne przeprowadzenie kabla). Zalecane jest stosowanie dwóch odcinków rurek o różnych średnicach (połączenie na zakładkę).


Jak rozwiązać zagadnienie łączenia różnych rodzajów podłóg w jednym pomieszczeniu, np.: płytki ceramiczne i parkiet?


Można tego dokonać na dwa sposoby:

  • powierzchnie podłóg, które będą później pokryte różnymi rodzajami materiałów podłogowych, można potraktować jako dwie niezależne strefy grzewcze posiadające oddzielny kabel grzejny oraz termoregulator.
  • zastosować jeden większy zestaw grzejny rozłożony z różnym rozstawem żył grzejnych (innym pod posadzką ceramiczną, innym pod posadzką drewnianą). Sterowanie realizowane jest wtedy przez jeden termoregulator z czujnikiem podłogowym umieszczonym w strefie z podłogą drewnianą.



Jak zachowują się nowe rodzaje podłóg, np.: panele podłogowe w przypadku elektrycznego ogrzewania podłogowego? 

Można stosować dowolne pokrycia podłóg: ceramiczne, kamienne, wszelkiego typu wykładziny PCV i dywanowe (grube i cienkie), parkiety i mozaiki parkietowe, panele podłogowe, deski drewniane i materiały drewnopodobne - pod warunkiem, że przewidziane one zostały przez producenta do tego typu ogrzewania. Z reguły są one oznaczone specjalnym znakiem informującym o takiej możliwości: 

W przypadku mat grzejnych maksymalna wartość oporu cieplnego podłogi nie powinna przekraczać 0,125 m2K/W. Niektórzy producenci paneli podłogowych dopuszczają ich stosowanie pod warunkiem, że temperatura podłogi pod panelami nie przekroczy 28°C. Stosując odpowiednią automatykę można ten warunek bardzo łatwo spełnić.


Jaki jest wpływ ogrzewania podłogowego na prawidłowe działanie wentylacji grawitacyjnej? 

Straty na wentylację oraz cyrkulacja powietrza przy ogrzewaniu podłogowym są zdecydowanie mniejsze niż w systemie tradycyjnym. Żaden z tych czynników nie powinien mieć negatywnego wpływu na poprawną pracę wentylacji grawitacyjnej.


Czy należy wygrzewać podłogi, po zalaniu kabli grzejnych, a jeśli tak to, po jakim czasie od wylania wylewki, przy jakiej temperaturze i jak stopniowanej oraz przy jakich warunkach zewnętrznych?

Przed ułożeniem posadzki płyta betonowa powinna zostać podgrzana. Należy to zrobić najwcześniej po 21 dniach od wylania betonu. Temperatura podłogi powinna być sukcesywnie zwiększana o 5°C na dzień i nie powinna przekroczyć wartości 30°C. Podłogę należy wyłączyć na jeden dzień przed położeniem posadzki jednak nie wcześniej niż 28 dni od momentu wykonania wylewki. Jeżeli temperatura zewnętrzna jest niska, można obniżać temperaturę płyty o 5°C, aż do osiągnięcia 15°C. Opisana powyżej procedura jest zalecana przez normy niemieckie (DIN) i nie jest ściśle przestrzegana w innych krajach. Z naszych doświadczeń w krajach skandynawskich i w Polsce wynika, że najważniejszą zasadą gwarantującą poprawne zachowanie się ogrzewanej podłogi w późniejszym okresie jest załączenie instalacji grzewczej po całkowitym związaniu betonu (najczęściej jest to 28 dni).


Na jakiej wysokości w płycie grzewczej umieszczane są przewody grzejne i jak zapewnić ich całkowite pokrycie przez wylewkę betonową? 

Usytuowanie kabli w betonie zależy od rodzaju instalacji grzewczej. Można wyróżnić dwie podstawowe grupy:

  • instalacje ogrzewania bezpośredniego
  • instalacje ogrzewania akumulacyjnego


Pierwszą grupę można podzielić na dwie podgrupy:

  • instalacje cienkowarstwowe, wykorzystujące maty grzejne, które są umieszczane bezpośrednio pod powierzchnią podłogi w cienkiej warstwie kleju. Poziom podłogi w takim przypadku podnosi się o 2,5–3 mm.
  • instalacje wykorzystujące kable grzejne, które umieszczane są najczęściej około 3-4 cm pod powierzchnią podłogi.


Konstrukcja podłogi wygląda, więc następująco: pokrycie podłogi (terakota, parkiet, wykładzina dywanowa), klej, 3-4 cm betonu, kable grzejne. Dla niektórych pomieszczeń wymagana jest również izolacja przeciwwilgociowa (paraizolacja), którą należy wykonać zgodnie z obowiązującymi dla danego kraju przepisami budowlanymi.
Do drugiej grupy należą instalacje ogrzewania akumulacyjnego, w których kable grzejne umieszczane są głębiej - w celu polepszenia własności akumulacyjnych płyty betonowej. Z reguły jest to 7,5-15 cm licząc od powierzchni podłogi. Czasami dodatkowo stosuje się instalację wspomagającą (eliminacja tzw. „zimnych stref”), pracującą w I taryfie, która jest umieszczana nad instalacją ogrzewania akumulacyjnego, na głębokości typowej dla systemów bezpośrednich. W praktyce najlepszą metodą zapewniającą otoczenie kabla grzejnego przez masę betonową jest zastosowanie tzw. wstępnej wylewki betonowej położonej na warstwie materiału izolacyjnego, na której później układane są kable grzejne. Jej grubość powinna wynosić w granicach 2,0-3,5 cm. Po ułożeniu instalacja grzewcza przykrywana jest drugą warstwą betonu o takiej konsystencji, aby przylegała ściśle do kabli grzejnych i nie tworzyły się w niej pęcherze powietrza. Jej grubość została wcześniej opisana. Dla ogrzewania bezpośredniego całkowita grubość obu warstw powinna zawierać się w granicach 5-7 cm, a dla ogrzewania akumulacyjnego 10–18 cm.


Jaka jest zdolność regulacyjna systemu elektrycznego ogrzewania podłogowego w porównaniu z ogrzewaniem grzejnikami wodnymi (indywidualnymi i podłogowymi)? 

Elektryczne ogrzewanie podłogowe nie jest systemem centralnym i wykorzystuje formę energii, która jest bardzo łatwa w kontroli i sterowaniu. Stąd możliwości regulacyjne tego systemu ocenić można wyżej niż ogrzewania podłogowego wodnego oraz c.o. z grzejnikami indywidualnymi. Bezwładność systemu jest dużo mniejsza niż w ogrzewaniu podłogowym wodnym, ponieważ kable grzejne wymagają z reguły cieńszej warstwy betonu. Czas reakcji systemu jest, więc wystarczający, aby zapewnić użytkownikowi należyty komfort cieplny. Ponadto stosując odpowiednią automatykę, np.: termostat devireg 550, możemy znacznie polepszyć właściwości regulacyjne systemu. Wykorzystując devireg 550 przenosimy funkcję prognozowania właściwych momentów załączania systemu grzewczego na to urządzenie. Termostat zapamiętuje zachowania użytkowników systemu oraz charakterystykę cieplną pomieszczenia, dzięki czemu może załączyć kable grzejne w takim momencie, aby żądana temperatura została osiągnięta w zadanym czasie.


Czy pola elektromagnetyczne mają wpływ na zdrowie mieszkańców?

Szkodliwe oddziaływanie pola elektrycznego i magnetycznego na zdrowie człowieka jest zagadnieniem skomplikowanym, chociażby w sensie wykonania wiarygodnych badań. Uczciwie należy odpowiedzieć, że w chwili obecnej nikt nie zna jednoznacznej odpowiedzi. Badania naukowe nie stwierdzają jednoznacznie negatywnego wpływu pól magnetycznych na organizm człowieka. Elektryczne ogrzewanie podłogowe stosowane jest w Skandynawii od wczesnych lat czterdziestych do chwili obecnej i cały czas ma tendencję wzrostową. Należy podkreślić, że źródłem pól magnetycznych i elektrycznych jest każde urządzenie gospodarstwa domowego zasilane energią elektryczną. W Unii Europejskiej, jak również w Polsce, dopuszczalne wartości indukcji magnetycznej w obiektach mieszkalnych określone są (dla częstotliwości 50 Hz) na poziomie do 100 µT (Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 czerwca 1998 roku; Dz. Ustaw Nr 79, 1998, poz. 513, str. 296).


Jaka jest trwałość (żywotność) instalacji ogrzewania podłogowego Devi?

Trwałość kabli grzejnych oceniana jest podobnie jak trwałość innych instalacji elektrycznych w budynku. Okres ten wynosi minimum 50 lat.


Czy ustawienie mebli nad kablem grzejnym ułożonym w podłodze może mieć wpływ na jego uszkodzenie, a jeśli tak, to w jaki sposób można temu zapobiec? 

W oparciu o przeprowadzone w firmie Devi symulacje komputerowe oraz zdobyte w ciągu ostatnich 50 lat w Skandynawii doświadczenie można stwierdzić, że w praktyce (zakładając, że mamy do czynienia z typową instalacją elektrycznego ogrzewania podłogowego w mieszkaniu) takie przypadki nie zdarzają się. Nawet, jeżeli odbiór ciepła wytwarzanego przez kabel grzejny będzie bardzo utrudniony (np. na skutek zastosowania grubej wykładziny dywanowej lub zasłonięcia części podłogi przez meble), temperatury osiągane na jego poszczególnych powłokach izolacyjnych nie przekroczą wartości dopuszczalnych. Prosimy zapoznać się z załączonym przykładem.
Podany przykład pokazuje zachowanie się kabli grzejnych pracujących stale bez jakiejkolwiek regulacji. Dysponując odpowiednią automatyką tzn. termostatem z ogranicznikiem temperatury podłogi regulowanym w zakresie 20–60 oC (np. devireg 122, 522) możemy łatwo kontrolować temperaturę kabli grzejnych w skrajnie niekorzystnych sytuacjach. To prawda, że nie zalecamy układania kabli grzejnych pod tzw. zabudową trwałą. Jest to jednak przede wszystkim związane z problemami czysto użytkowymi takimi jak np. psucie się produktów spożywczych w nagrzanych szafkach kuchennych, a nie technicznymi niedomogami samego elementu grzejnego. Temperatura wokół kabla grzejnego nie przekracza wartości 62,9°C i jest całkowicie bezpieczna dla jego długotrwałej pracy. Samoistne uszkodzenia kabli grzejnych zdarzają się niezwykle rzadko, nie można ich jednak całkowicie wykluczyć. Lokalizacja ewentualnych uszkodzeń wykonywana jest za pomocą specjalistycznych przyrządów z dokładnością do kilku centymetrów. Naprawa sprowadza się do punktowego odkrycia podłogi w miejscu uszkodzenia i połączeniu odcinków kabla specjalnymi zestawami naprawczymi.


Czy należy zapewnić specjalną moc elektryczną i budować specjalną linię zasilającą do dostarczenia energii elektrycznej zasilającej instalację ogrzewania podłogowego? 

Z punktu widzenia zasilania, elektryczne ogrzewanie podłogowe jest takim samym odbiornikiem energii elektrycznej, jak inne urządzenia elektryczne funkcjonujące we współczesnym domu np.: przepływowe podgrzewacze wody, kuchnie elektryczne, pralka itp.... . Nie ma więc potrzeby stosowania specjalnej, osobnej linii przesyłowej. Składając do Zakładu Energetycznego wniosek o przydział mocy, należy jedynie uwzględnić fakt, że dom będzie ogrzewany energią elektryczną i odpowiednio zwiększyć ten przydział. Dla ogrzewania bezpośredniego, zapotrzebowanie energii elektrycznej na 1m2 powierzchni mieszkalnej wynosi średnio 80-100 W/m2, dla ogrzewania akumulacyjnego 150-175 W/m2.


Korzystne aspekty ekonomiczne dotyczące eksploatacji ogrzewania, często są przytaczane przez zwolenników tego typu ogrzewania mimo, że w całej Europie (poza Norwegią) ten rodzaj nośnika uznawany jest za najdroższy.

Odpowiadając na to pytanie należy stwierdzić, że koszt nośnika jest tylko jednym z elementów składowych całkowitych kosztów związanych z użytkowaniem danego systemu grzewczego. Potencjalny klient, wybierając system grzewczy, będzie również brał pod uwagę takie czynniki jak: 

 

  • koszt nośnika energii (koszty eksploatacji systemu)
  • koszt zakupu systemu koszty związane z konserwacją systemu
  • żywotność podstawowych elementów składowych systemu

 

Dopiero te cztery czynniki składają się na pojęcie całkowitych kosztów ogrzewania domu. Wybierając system elektryczny możemy zrezygnować z kotłowni lub zamienić ją np. na pracownię, gabinet. Jak widać, ogrzewanie domu energią elektryczną nie zawsze jest tak kosztowne jak producenci innych systemów grzewczych starają się to wykazać. Ponadto budowanie coraz cieplejszych domów powoduje, że koszt nośnika ma coraz mniejsze znaczenie w ogólnym bilansie domowych budżetów, a o wyborze systemu grzewczego zaczynają decydować inne czynniki takie, jak komfort obsługi, bezpieczeństwo użytkowania czy brak emisji spalin. Należy zadać sobie również pytanie, w jakim kierunku będzie podążać rozwój budownictwa jednorodzinnego. Już teraz można zauważyć kilka ciekawych tendencji:

 

  • Inteligentny Dom, w którym jednostka centralna steruje pracą wszystkich urządzeń i systemów w budynku: oświetleniem, temperaturą, żaluzjami okiennymi, przygotowaniem posiłków, urządzeniami audio i video, itp.... .Jedno uniwersalne źródło energii w całym domu, zamiast kilku źródeł energii oddzielnych dla różnych zastosowań, jedno źródło energii - energia elektryczna.
  • Całkowicie zautomatyzowany system grzewczy, który nie potrzebuje żadnej regulacji przed, w trakcie i po zakończeniu sezonu grzewczego, a jednocześnie zapewnia stały komfort cieplny we wszystkich pomieszczeniach.
  • Ciepły dom, w którym obliczeniowe zapotrzebowanie na ciepło nie przekracza wartości 35–40 W/m2, a więc dom o niskich kosztach eksploatacyjnych.
  • Elastyczny system grzewczy - który może być instalowany zarówno w tradycyjnych jak i bardzo cienkich wylewkach betonowych, a nie np.: tylko pod oknami.
  • Niewidoczny system grzewczy, a więc system nie psujący estetyki pomieszczeń.
  • System przyjazny środowisku, nie wytwarzający spalin w miejscu użytkowania, wykorzystujący energię, która może być pozyskiwana z ekologicznych źródeł energii (elektrownie wodne, wiatrowe, słoneczne, pływowe itp. ...).

 

Zamykając odpowiedź na to pytanie można stwierdzić, że popularność elektrycznego ogrzewania podłogowego wzrasta zarówno w Skandynawii jak i Europie Zachodniej. Świadczą o tym najlepiej obroty naszej firmy, które przez okres ostatnich pięciu lat wzrastały po ok. 30% rocznie, a w krajach Europy Środkowej i Wschodniej nawet o 40% rocznie. W Niemczech możemy zanotować bardzo duże zainteresowanie systemami akumulacyjnymi, wykorzystującymi tanią energię w okresach pozaszczytowych.


Proponowanie pod instalacją grzewczą izolacji termicznej o grubości zdecydowanie niższej niż w ogrzewaniach
podłogowych wodnych nie jest właściwe. Moim zdaniem prawa fizyki, w tym fizyki budowli, są uniwersalne i nieuwzględnianie ich (poprzez małą grubość pod płytą grzewczą) wpływa znacząco na zwiększenie kosztów eksploatacji.

Pytanie nie jest precyzyjne. Nie wiadomo, jaką grubość izolacji autor pytania ma na myśli. Oczywiste jest, że praw fizyki oszukać się nie da i dlatego warstwa materiału izolacyjnego pod ogrzewaną podłogą powinna być jak najgrubsza, aby zminimalizować straty ciepła przez podłogę. Biorąc jednakże pod uwagę różne ograniczenia (natury cenowej oraz projektowej), rozsądnym minimum dla podłogi na gruncie jest warstwa materiału izolacyjnego o grubości 10 cm i współczynniku lambda <=0,045 W/mK, dla stropu między kondygnacjami natomiast grubość 3-5 cm. Podane wartości dotyczą typowych konstrukcji podłóg i w przypadku nietypowych rozwiązań mogą się zmienić np.: konstrukcja typu deski na legarach, z grubą podłogą drewnianą.


Termostaty:

Jaką maksymalną mocą można obciążyć termostaty devireg 12X, 52X,540,550? 

Maksymalna wartość mocy, jaką można podłączyć do termostatu wynika z możliwości obciążenia zestyków przekaźnika w obwodzie wykonawczym termostatu (załączającym kable/maty grzejne).Maksymalny prąd obciążenia zestyków przekaźnika wynosi:

  • 10 A (2200 W) dla termostatów devireg 120/1/2 i devireg 520/1/2
  • 16 A (3500 W) dla termostatów devireg 540/1/2.


Jednakże, zalecane jest obciążanie termostatów mocą niższą od maksymalnej. Przyczyną jest szybkie zużywanie się (wypalanie się) zestyków przekaźnika przy pracy z mocą (prądem) bliską dopuszczalnej.


W jaki sposób można podłączyć do termostatu kable/maty grzejne o mocy większej niż dopuszczalna dla danego typu termostatu? 

Obciążalność termostatu można zwiększyć przez podłączenie kabli/mat grzejnych przez dodatkowy stycznik lub przekaźnik o odpowiednio większej obciążalności zestyków. Cewkę stycznika lub przekaźnika należy podłączyć do zacisków termostatu, przewidzianych do podłączenia kabla/maty grzejnej, natomiast kable/maty grzejne zasilić przez zestyki stycznika lub przekaźnika.


Czy do termostatów devireg można podłączyć inny czujnik temperatury niż występujący w zestawie?

Nie można stosować czujników temperatury innych niż czujniki Devi. Wszystkie czujniki temperatury (podłogi lub powietrza) stosowane przez Devi są typu NTC. Charakteryzują się odwrotnie proporcjonalną zmianą rezystancji (oporności) w stosunku do zmian mierzonej temperatury (temperatura rośnie – rezystancja maleje i odwrotnie). Zastosowanie czujnika o innej charakterystyce spowoduje nieprawidłowe działanie termostatu.


Dlaczego, i czy ważne jest podłączenie kabli grzejnych według barw przewodów? 

Ponieważ przepisy dotyczące instalacji elektroenergetycznych określają sposób podłączenia przewodów przy pomocy barw (brązowy lub czarny – faza, niebieski – neutralny, żółto-zielony – ochronny) przewody kabli/mat grzejnych należy podłączać zgodnie z tymi przepisami.


Kiedy należy zastosować termostat z czujnikiem podłogowym lub powietrznym, a kiedy z obydwoma czujnikami? 

Termostat z czujnikiem podłogowym należy stosować w przypadku systemów podgrzewania podłogi lub wtedy, kiedy nie mamy możliwości wykorzystania czujnika temperatury powietrza (łazienki, pomieszczenia wilgotne). Termostat z czujnikiem powietrznym powinno się zastosować w przypadku systemów ogrzewania pomieszczenia. W takim przypadku mierzona będzie temperatura powietrza, z uwzględnieniem wpływu dodatkowych źródeł ciepła.

Najkorzystniejszym rozwiązaniem dla systemów ogrzewania pomieszczeń jest zastosowanie termostatu z czujnikiem temperatury podłogi i powietrza. Czujnik temperatury podłogi będzie dodatkowo ograniczał temperaturę podłogi do ustawionej wartości. Czasami zastosowanie takiego rozwiązania jest konieczne - podłogi drewniane (np.: deski na legarach), niezbędna kontrola temperatury podłogi.


Na jakiej wysokości od podłogi powinien być umieszczony termostat z czujnikiem temperatury powietrza? 

Termostat z czujnikiem temperatury powietrza powinien być umieszczony na wysokości około 1,5 m nad powierzchnią podłogi.


Jaka jest różnica między termostatami devireg 540, a devireg 550? 

Wygląd zewnętrzny termostatów devireg 540 i devireg 550 jest dokładnie taki sam, natomiast różnice wynikają z odmiennych funkcji jakie mają spełniać:

  • termostat devireg 540 jest termostatem z wbudowanym zegarem oraz funkcją ESCI (patrz odpowiedź 9)
  • termostat devireg 550 jest rozbudowanym termostatem z programatorem czasowym oraz wbudowaną zarówno funkcją ESCI, jak również funkcją „uczenia się” zmian temperatury w pomieszczeniu, w ciągu doby.



Dlaczego termostaty devireg 540/550 nie pokazują bieżącej (mierzonej) temperatury powietrza w pomieszczeniu? 

Wbudowana funkcja ESCI (patent firmy Devi) wykorzystuje fakt, że komfort cieplny odczuwany w pomieszczeniu jest wynikiem wartości temperatury podłogi i powietrza. Pomimo minimalnie niższej temperatury powietrza, odpowiednia wartość temperatury podłogi powoduje odczucie stale jednakowego poziomu komfortu cieplnego. Termostat, wyposażony w funkcję odczytu bieżącej wartości temperatury powietrza, mógłby, w określonych warunkach, pokazywać temperaturę powietrza w pomieszczeniu niższą (o kilka dziesiątych oC) w stosunku do temperatury ustawionej przez Użytkownika. Założeniem konstrukcji termostatu jest zachowanie niezmiennych, ustawionych przez Użytkownika, warunków komfortu w pomieszczeniu, bez konieczności ingerencji w korektę temperatur.


Czy można podłączyć więcej niż 32 termostaty devireg 550 w sieć? 

Maksymalna ilość termostatów devireg 550 połączonych w sieć to 32 jednostki. Taka ilość termostatów wynika z charakterystyki jednego segmentu sieci obsługiwanej standardem interfejsu RS 485.


Czy termostaty devireg 550 pracujące niezależnie (nie w sieci) można podłączać do PC Pro? 

Oczywiście że tak, ponieważ każdy z termostatów devireg 550 potrafi obsługiwać standard sieci, niezależnie od aktualnego trybu pracy (w sieci lub jako niezależny). 


Do jakich zastosowań przewidziany jest program devicom PC Pro? 

Program devicom PC Pro (z interfejsem) przeznaczony jest do sterowania poszczególnymi termostatami devireg 550, pracującymi w sieci, za pośrednictwem komputera PC. Innym zastosowaniem może być wykorzystanie devicom PC Pro (oraz komputera przenośnego) do diagnostyki termostatów devireg 550.  



Kable i maty grzejne:

Czym różnią się kable grzejne DTIP i DSIG? 
  
Kable grzejne typu DTIP są zasilane jednostronnie (dwużyłowe, zwarte na końcu), natomiast kable typu DSIG są zasilane jednostronnie (jednożyłowe). Cechą wspólną obu typów kabli jest ekran ochronny, znajdujący się nad izolacją żył wewnętrznych – pod zewnętrzną powłoką wykonaną z PCW (polichlorek winylu).

Oprócz różnic w budowie oba typy kabli grzejnych różnią się także zastosowaniem. Kable typu DTIP są zalecane do zastosowań wewnętrznych (pomieszczenia mieszkalne), natomiast typu DSIG do zastosowań zewnętrznych (powierzchnie zewnętrzne). Takie zastosowania wynikają z różnych mocy jednostkowych. Kable typu DTIP mają moc jednostkową 18 W/m, natomiast typu DSIG moc jednostkową 20 W/m. Powierzchnie zewnętrzne wymagają, w odróżnieniu od wewnętrznych, znacznie większych mocy jednostkowych.


Do jakich zastosowań służą maty grzejne? 

Maty grzejne przewidziane są do montażu bezpośrednio pod terakotą. Mała średnica kabla grzejnego i w rezultacie niewielka (około 2,5 – 3,0 mm) grubość maty grzejnej powodują, że doskonale nadają się do montażu w cienkiej warstwie kleju mocującego terakotę do podłoża.


W jaki sposób należy podłączać kable/maty grzejne do termostatu? 

Sposób podłączenia kabli/mat grzejnych pokazany jest dokładnie w Katalogu część 2 oraz Instrukcjach montażu.


Czy, i w jaki sposób, możliwa jest naprawa kabla/maty grzejnej? 

Oczywiście naprawa kabli/mat grzejnych jest możliwa przy wykorzystaniu zestawów naprawczych. Do naprawy kabli grzejnych przewidziane są dwa zestawy naprawcze: złączka CS-2A (rury termokurczliwe) lub mufa chemoutwardzalna (dwuskładnikowa zalewa chemoutwardzalna). Do naprawy mat grzejnych przewidziany jest jeden zestaw naprawczy (rury termokurczliwe). Połączenia poszczególnych żył uszkodzonego kabla grzejnego dokonuje się przy użyciu tulejek zaciskowych.

 
 

Opracowanie: Redakcja
Źródło: Devi




All rights reserved © 2004-2013 instalacjebudowlane.pl      |      Powered by strony www introNet