System Dystrybucji Gorącego Powietrza - DGP

Dzięki solidnemu wkładowi i dobrze zaprojektowanemu systemowi Dystrybucji Gorącego Powietrza (DGP), kominek w naszym domu przestanie pełnić rolę wyłącznie estetyczną i stanie się ekonomicznym źródłem ciepła. Nowoczesnym i obecnie często stosowanym rozwiązaniem jest montaż kominków z zamkniętą komorą spalania. Ciepło nie jest wtedy oddawane przez promieniowanie, jak w tradycyjnych kominkach, lecz rozprowadzane kanałami do poszczególnych pomieszczeń. Dzięki takiemu podejściu możemy ogrzewać nie tylko pomieszczenie, w którym znajduje się kominek ale cały dom.

Jednak w celu należytego zainstalowania systemu, bez konieczności późniejszych przeróbek, zanim przystąpimy do budowy lub remontu należy przemyśleć kilka kwestii.

1. Usytuowanie kominka

 »  Podstawowym elementem warunkującym ulokowanie kominka jest komin spalinowy, w pobliżu którego należy instalować kominek - maksymalna odległość to 50 cm. Jeżeli jesteśmy na etapie projektowania domu, dobrze jest umieścić komin w centralnym miejscu budynku - komin dodatkowo będzie oddawał ciepło. Bardzo ważne jest to, żeby komin był najwyższym elementem domu ze względu na inne systemy wentylacyjne, które mogą przyczynić się do powstania zjawiska ciągu wstecznego. Należy pamiętać, że istotną rolę odgrywa przekrój komina. I tak: jeżeli mamy komin o wymiarach 180x180 czy 200x200 mm, możemy wybudować kominek o wymiarach paleniska: 700x500 mm (szerokość x wysokość). Jeżeli decydujemy się na zainstalowanie kominka w starym budownictwie, w miejsce pieca, należy zwrócić się do spółdzielni kominiarskiej o wydanie orzeczenia. Znajda się w nim informacje na temat stanu technicznego przewodów (czy się nadają) oraz będzie wskazany konkretny przewód kominowy, przez który będą odprowadzane spaliny. Tym samym orzeczenie daje nam prawo do wyłącznego używania danego przewodu.
 »  Nie mniej ważne ze względów wygody eksploatacji jest zamontowanie kominka jak najbliżej pomieszczenia, w którym będzie składowane drewno.
 »  Kominek powinien być usytuowany w pomieszczeniu, w którym spędza się najwięcej czasu. Z reguły miejscem takim jest pokój dzienny, salon, jadalnia. Jest to podyktowane również względami estetycznymi, gdyż za zainstalowaniem kominka wciąż w dużej mierze przemawiają jego walory dekoracyjne, a nie tylko użytkowe. Natomiast ze względu na jak najlepsze funkcjonowanie systemu Dystrybucji Gorącego Powietrza, kominek powinien być umieszczony centralnie, mniej więcej pośrodku budowli. Wiąże się to z koniecznością rozprowadzenia kanałów. Lepiej jest, gdy odległości, które musi pokonać gorące powietrze, nie są zbyt duże.

2. Wybór sposobu Dystrubucji Gorącego Powietrza

Mamy do wyboru dwa sposoby dystrybucji:

 »  Naturalny obieg powietrza - jest możliwy do zastosowania tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy mają być ogrzewane sąsiednie pomieszczenia. Jest to spowodowane tym, że za pomocą grawitacyjnej wentylacji powietrze może być transportowane w poziomie maksymalnie na odległość 3 m i tylko do niewielkiej liczby pomieszczeń. Jak podkreślają niektórzy eksperci, system ten jest w pełni niezależny i niezawodny. Co do pierwszego stwierdzenia oczywiście jest to prawda, gdyż nie trzeba tutaj doprowadzać energii z zewnątrz. Jednak trudno nam się zgodzić z tym drugim. Zawodność dystrybucji grawitacyjnej polega na tym, że:
      - mamy ograniczoną możliwość wyboru pomieszczeń, do których będzie doprowadzane ciepło. Powietrze ogrzane unosi się i w związku z tym nigdy nie uda nam się ogrzać niższych kondygnacji. Jeśli doprowadzimy kanał do pomieszczenia znajdującego się na wyższym piętrze i jednocześnie do pomieszczeń sąsiadujących, to gorące powietrze w większości będzie docierać do najwyżej umieszczonego pomieszczenia. Natomiast do pomieszczeń na tym samym poziomie ogrzane powietrze będzie docierać w niewielkiej ilości
      - nie możemy regulować ilości dostarczanego powietrza, a co za tym idzie temperatury w pomieszczeniach. Brak elastyczności polega dodatkowo na tym, że nie można w krótkim czasie dogrzać pomieszczeń, ponieważ jesteśmy zdani na siłę grawitacji. 

 »  Wymuszony obieg powietrza (mechaniczny). Mamy tu możliwość doprowadzenia gorącego powietrza do wszystkich pomieszczeń jednocześnie lub tylko do tych, które chcemy ogrzewać. Dzięki zastosowaniu instalacji z wentylatorami,  możemy w krótkim czasie doprowadzić do poszczególnych pomieszczeń gorące powietrze. Jeśli zdecydujemy się na mechaniczny obieg powietrza, to zastanawiając się nad wyborem odpowiedniego miejsca pod instalację wentylatora należy wziąć pod uwagę, że ogrzane powietrze unosi się, dlatego najlepiej instalować wentylator powyżej, a nie poniżej kominka. Jeśli nasz wentylator będzie posiadał termostat i będziemy chcieli, aby wentylator zaczął pracować przy określonej temperaturze powietrza, a umieścimy go poniżej kominka, może się okazać, że wentylator będzie się włączał z dużym opóźnieniem.

3. Dystrybucja

Do dystrybucji powietrza ogrzanego należy używać specjalnie do tego celu przeznaczonych przewodów wentylacyjnych. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na wytrzymałość termiczną kanałów (np. nie mogą to być kanały z tworzywa, gdyż uległyby stopieniu). Dokonując wyboru kanałów, należy również zastanowić się nad ich izolacją. Zalecamy stosowanie kanałów izolowanych, co przyczyni się do zminimalizowania strat ciepła i tym samym sprawi, że system będzie bardziej ekonomiczny.

Kolejna sprawa to ułożenie przewodów. W sytuacji domu parterowego, z nieużytkowym poddaszem, możemy je tam prowadzić. Należy wtedy jednak zastanowić się nad dodatkowym zaizolowaniem przewodów. Straty ciepła przy przejściu przez nieogrzewana przestrzeń mogą bowiem sięgać nawet 1°C na 1 m przewodu! Przewody mogą być również prowadzone w ścianach budynku, np. pomiędzy sufitem właściwym a podwieszanym, mogą być również zabudowywane w inny sposób - płytami kartonowo-gipsowymi itp.

4. Zakończenia

W celu estetycznego zakończenia wyjść przewodów oraz otrzymania optymalnego rozkładu strugi powietrza, należy użyć anemostatów metalowych lub kratek. Należy pamiętać, że muszą być one metalowe. Różnica pomiędzy anemostatem a kratka opiera się głównie na ich umiejscowieniu, przy czym anemostaty dzielą się na nawiewne i wyciągowe. Anemostaty montuje się w suficie, a kratki w ścianie (chyba że jest to kratka sufitowa). Dobrze jest gdy mamy możliwość regulacji nawiewu, ale w taki sposób, który uniemożliwia całkowite zamknięcie wylotu (ze względów bezpieczeństwa). Anemostaty są regulowane i odpowiednio profilowane, w związku z czym maja przewagę nad kratkami. Do zakończenia komina odprowadzającego spaliny dobrze jest użyć nasady kominowej. Będzie ona z jednej strony chronić komin przed deszczem i niepożądanymi przedmiotami, a z drugiej wspomagać ciąg.